یادداشت های اهور

یادداشت های منصوره اشرافی درباره هنر و ادبیات

شاعر سالهای دور

دو کتاب شعر و یک داستان که گویی به قدمت یک عمر می مانند.

و شاعری که در لا بلای صفحات آن با تمامی کلمات زنده و جاندارش گویی خفته است.

کتابهایی  با کلماتی از ان سالهای دور .

کلماتی بسیار بسیار اشنا ؛ و به  قدمت همان سطور...

 

شاعر خودش چه خوب  مانیفستش را اعلام کرده است:

 

اندیشه ای به شعر

در سهمی از هنر

ما را بسنده  بود...

هدف: شکفتن انسان؛

طلوع زیبایی

در مسیر محمل عشق

 اما؛ آگاهی عامل توفان بود

و چهره ی مردم

همچون درای قافله

                در راستای بیداری...

و خیل ساده انگاران

قربانی صبوری خویش

خواهند شد...

............

..........

ما بر مدار هستی خویش

 چون ابر حادثه ایم

که با ضرورت تاریخ می باریم

وگرنه به تنهایی؛ در برابر شعر

                               هیچکاره ایم

باری کنون ستاده ام اینجا

                         شکسته وار

و ریشه در لهیب وحشی آتش

                               دوانده ام

می سوزم از امید

      که بر خیزم

 وین اسب خسته را

            بار دگر براه بر انگیزم...

                              (۱۳۶۳ـکیان وش شمس اسحاق)

 

شمس اسحاق بی تردید شاعر است . و بی تردید به انچه که گفته است اندیشیده است . می توان در لا بلای سخنش استواری و قدرت کلمات را احساس کرد .البته این استواری و قدرت هنوز گاه گاهی نویائیش   به چشم می اید ؛که این نیز بر می گردد به عامل زمان . بی تردید بعد از این همه سال کوله بارش سنگین تر باید شده باشد. البته این سوالی نیز می تواند باشد که جوابش را اینده خواهد داد.

+   ; ٧:٥٢ ‎ب.ظ ; یکشنبه ۱۳۸۳/۱٠/٢٧

Powered by PersianBlog.ir