یادداشت های اهور

یادداشت های منصوره اشرافی درباره هنر و ادبیات

قسمتی از یک نوشته خطاب به دوستی

 

 

 

قسمتی از یک نوشته خطاب به دوستی:

...

می خواهم بگویم که انسان نه تنها در ارائه آنچه که نوشته  ،بلکه در خود اندیشیدن ، در نوع زندگی کردن، در نوع انتخاب کردن و در نوع انجام هر کاری بر مبنای اعتقادش نباید خود سانسوری کند .

زیرا اگر بخواهد در تمام این جنبه ها محتاطانه و خود سرکوبگرانه حرکت کند آنگاه نمی توان معتقد بود که انسان آزاد و آزاداندیشی هست .( البته اینجا جنبه بی گدار به اب زدن نباید متصور باشد. )

برای خوش بخت بودن و خوش بخت زندگی کردن من فکر می کنم همین فاکتور؛ مهمترین است زیرا احساس رضایت درونی بالاترین پاداش آزادانه حرکت کردن است.بدیهی است که در خودسانسوری نکردن در نوع و روش زیستن و در اندیشه و افکار و پیاده کردن آنها ، احتمال شکست و طرد شدن و منزوی گشتن نیز وجود دارد. اما این ها نابودی نیست بلکه نومیدی و قطع تلاش ؛ نابودی محسوب می شود.

خود سانسوری نکردن در تمام ابعاد زندگی (به جز بعد اقتصادی آن) هر چند که ممکن است بهایی سنگین داشته باشد  ، اما ما برای این زندگی نمی کنیم که آن را گران یا ارزان بفروشیم ؛  بلکه برای این زندگی می کنیم که از خویشتن راضی و خشنود باشیم.

تنها احساس رضایت از خویش است که به انسان قدرت و توان مضاعفی می دهد که بتواند در برابرطوفان مشکلات و سختی ها تاب بیاورد. رضایت از خود و ایمان به درستی آنچه که عمل می کند.

بعضی وقتها ، یک انسان گرسنه بسی خوش بختر و رضایت مند تر است از انسان سیری که سیر بودنش را به بهای از دست دادن آنچه که دوست داشته ، بدست آورده است .

به خود ، به انچه که انجام می دهی، به اندیشه ات و به درستی آن ایمان بیاور.

آن وقت از هیچ حرف و سخنی دلگیر نخواهی شد .هر چند که بار سنگینی است بار اعتقاد خویشتن را بر دوش بردن.

وقتی که انسانی فکر می کنی و در زندگی انسانیت را پاس داری  ، (به خاطر اینکه این والاترین صفت است )بدان که نیرویی درتو وجود دارد که هرگز اجازه جایگزینی یاس و نومیدی را نخواهد داد.

 

چه خوب است اگر زندگی ما آدمها به مثابه رودخانه ای باشد که از هر کجای ان تشنه ای بتواند سیراب گردد ، نه به مانند چاه عمیفی محصور و دور از دست.

+   ; ٧:٢۳ ‎ب.ظ ; جمعه ۱۳۸٥/۳/٢٦

Powered by PersianBlog.ir