یادداشت های اهور

یادداشت های منصوره اشرافی درباره هنر و ادبیات

ما ایرانی ها

ما ایرا نیها (مردم دیگر دنیا را نمی دانم)یک عادت خیلی بدی داریم و ان این است که وقتی از کسی خوشمان بیاید و یا بخواهیم از او تعریف و تمجید کنیم ؛او را به عرش می برییم و بر عکس وقتی از همان ادم بد مان بیاید و یا بخواهیم او را سرزنش کنیم از عرش به زیر آورد ه و با خاک یکسانش می کنیم.

بدا به حال چنین مرد مانی که تابع احساس خویشند و عقل و منطق و خرد را به فراموشی می سپارد.............

شاید و به گمانم به همین خاطز است که ما از همان دیر باز پاد شا هانمان را خدا فرض می کردییم.............

مرد مان تابع احساس  به ان کس که قدرت می دهند بی نهایت است و وقتی که کنارش می نهند نیز تا بی نهایت است............

همیشه در بی نهایت هستند ؛میانه ای وجود ندارد.

افراط کاری و تفریط دو صفت خاص انسان هایی است که تابع احساس خویشند.

 

چرا این قدر ما شخص پرستیم؟چرا وقتی در مورد یک شخصیت مشهور کنکاش می کنیم نقاط منفی شخصیت و زندگی او را سانسور می کنیم ؟چرا سعی می کنیم همیشه از انها بت هایی دست نیافتنی بسازیم؟کمی هم با خودمان و با دیگران رو راست باشیم.وقتی از نکات منفی در زندگی یک شخصیت یاد می کنیم دلیل بر این نیست که نکات مثبت را نا دیده گرفته ایم و یا قصد سرکوب و انتقاد را داریم بلکه دلیل ان است که با دیدی منطقی و بی طرفانه قضاوت می کنیم و اینکه هر انسانی نمی تواند کمال مطلق باشد ...و عیب بزرگ ما این است که مطلق گرا هستیم و یک شخص یا خوب است یا بد ؛اگر خوب است بی عیب و نقص است و عیو بش را ندید ه می گیریم و اگر بد است بد مطلق است و سر کوبش می کنیم.

باید نسل امروز  بداند که بزرگان در کنار بزرگ بودنشان دارای نقاط ضعفی هم هستند .

+   ; ۱۱:٢۳ ‎ق.ظ ; دوشنبه ۱۳۸٥/٤/٥

Powered by PersianBlog.ir