یادداشت های اهور

یادداشت های منصوره اشرافی درباره هنر و ادبیات

گزارشی از شب موتسارت

شبی با موتسارت           

 

امشب که سکوت برف تهران را در بر گرفته بود در گالری نشر ثالث موسیقی موتسارت طنین انداز شد. مراسمی که با یک دقیقه سکوت به احترام هنرمند فقید بابک بیات آغاز گردید.

این مراسم سومین شب از شبهای بخارا بود که به همت آقای دهباشی برگزار شد. سیما سعیدی قطعه هایی از نامه های موتسارت را که بیانگر احساسات، دیدگاهها و اندیشه های او بودند، بازخوانی نمود.

نادر مشایخی رهبر ارکستر سمفونیک تهران در سخنرانی زیبایی از لحاظ کمی و کیفی به بررسی آثار موتسارت پرداخت. از لحاظ کمی حجم آثار موتسارت با توجه به عمر کوتاه او به گونه ای غیر قابل تصور زیاد است! نادر مشایخی از لحاظ کیفی آثار او را آثاری ساده اما سنگین توصیف کرد. آثاری که با گذر نمودن از مرحله پیچیدگی از سطح آثاری بدوی به سطح آثاری ساده رسیده­اند. آثاری که اگرچه در ابتدا مبتذل به نظر می­رسند اما پس از اندکی ژرف نگری آنچنان انسان را بر جای میخکوب می­کنند که تا مدتها نمی­توان از آوا ها رهایی یافت! وجه مهم دیگری که در آثار موتسارت رخ می­نماید و نادر مشایخی به آن اشاره نمود را می­توان یکنواختی و هماهنگی بی­نظیر در آثار او دانست. این هماهنگی به گونه است که امکان تشخیص اینکه کدام مربوط به دوره خامی و کدام مربوط به دوره پختگی خالقشان می­باشند، غیر ممکن بوده و تمامی آثار او در مرحله­ای یکسان از کمال و پختگی می­باشند.

پس از سخنان نادر مشایخی سه تن از شاگردانش در ارکستر سمفونیک تهران به هنر نمایی پرداختند. نیما فرهمند پشت پیانو قرار گرفت تا با همراهی پدرام فر یوسفی نوازنده ویولن و لعیا اعتمادی نوازنده ویولا یکی از رمانتیک ترین قطعه های موتسارت را، که در سوگ مادرش ساخته بود، طنین انداز کنند. پس از آن نیما فرهمند به هنرنمایی پرداخت و دو سمقونی از موتسارت را با هنرمندی هر چه تمامتر و شوری بی حد به تنهایی با پیانو اجرا نمود و بدین ترتیب شب موتسارت به زیبایی به پایان رسید. شبی که با این امید به پایان رساندیمش که دیگر بار نیز شاهد مراسمی از این دست باشیم.

عکسها: مهرسان جوان     

 

     

 

+   ; ۱٠:٢٥ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ۱۳۸٥/۱٠/٦

Powered by PersianBlog.ir