یادداشت های اهور

یادداشت های منصوره اشرافی درباره هنر و ادبیات

بیست و یکم مرداد ماه 1388

حسین جوان

 

چون نیست ز هر چه هست جز باد بدست

چون هست به هرچه هست نقصان و شکست

انگار که هرچه هست در عالم نیست

پندار که هرچه نیست در عالم هست

خیام

بیست و یکم مرداد ماه سال ١٣٨٨ از همان ساعتهای آغازینش، نمود روزی تلخ بود. روزی که مرگ، به ظاهر آرام، اما چون طوفانی در دل تابستان گرم پیچید...

نمی خواهم از آن روز بگویم ...

______

 شعر ی از کتاب "وخنیاگران ..."

                                

    ناگزیر

 

 

ناگزیر،

چون دو پاره ی ابری

 که در عشق باروری خاک

                   ــ پر ایثار ــ

می بارند و می میرند

 اما به غارت ویرانگی

 

نا گزیر،

چون آن پرنده یی

که در التهاب نمود پربازی

در آسمان تیره پر شمشیر

تا آخرین ذره ذره ی جانش

                   پرواز می کند

اما دریغ، به قتل هزاران پرنده ی خفته

 

نا گزیر

چون انسانی

که در التهاب رویش یکسان خاک

جان سختانه

در نیزه زار سرمایه

                   زخم می خورد و پاک می ایستد

 

فریاد برکشید باید

که زخم نخوردگان

با آ ن همه های و هوی شان

جز یاوه در زبان ما نیستند.

 

ناگزیر

چونان پرنده

 چونان خورشید

 و چنان ابر پر باران

 باید زیست و

باید مرد

          در جاودانه هستی خاک

که سپاهیان رنج را

          پیش بانی نیست

                   مگر از خویش.

 

نا گزیر

چون آ ن دهان دوخته،

                   باید سرود

فریاد پر توان آ زادی

باید

         چون آ ن کوره گر حداد

 سوخت

             بر مشعل زبان کشیده ی آ زادی.

حسین جوان

________

مطالب مرتبط

شاعر کتاب "و خنیاگران..." به همین راحتی و سادگی از زندگی دست شست.

  او که نمی خواست بمیرد، اما...

 RENDAN To:Hossein Javan

 

+   ; ۱:۳٢ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۱۳۸٩/٥/٢۱

Powered by PersianBlog.ir