یادداشت های اهور

یادداشت های منصوره اشرافی درباره هنر و ادبیات

اندوه

گاه نومیدی و یاس بر انسان چیره می شود

وزمانی جرقه های امید در قلبش شعله میکشند

البته فکر می کنم که این حالت طبیعی هر انسانی باشد که گاه مایوس و گاه نیرومند گاه غمگین گاه شادگاه احساس پوچی و تهی احساس ندانم کاری وگاه سرشار از حس حرکت و تلاش است......اما نه همه این طور نیستند....هستند کسانی که گوسفند وار در مراتع سبز وبی علف و گاه کم علف می چرندو سرخوشند..........

گاه این نوشتن هم برای انسان کاری عبث به شمار می اید ........

************************************************

****اندوه در او خانه کرده بود....

گفتم :چرا این چنین؟

گفت:از دست نا آدمیان..از دورویی ...دروغ ...تظاهر ...چند رنگی و حیله گری...

اما زیاد نمی پا ید...بزودی می بینی که چونان همیشه لباس رزم پوشیده و به میان در آمده و دوباره ستیز خود را از سر خواهم گرفت.

گفتم :همیشه چونین بوده.....

گفت :تو چگونه فهمیدی اندوه مرا؟

گفتم:آدم به خودش هم یک بار که شده راستش را می گویدو برای یک بار.... خودش را گول نمیزند.......

+   ; ۱٢:٤٩ ‎ب.ظ ; یکشنبه ۱۳۸۳/۳/۱٠

Powered by PersianBlog.ir