تماس با من
پروفایل من
آرشیو وبلاگ
      یادداشت های اهور (یادداشت های منصوره اشرافی درباره هنر و ادبیات)

چهار قطعه برای نداهای خفته خاک

 

 چهار قطعه برای نداهای خفته­ ی خاک

 

 

 

1

 

ساده بودی

 

ساده و ناشناس

 

که ناگاه تابیدی،

 

چون قوسی از ماه درشب

 

و برقی شفاف بر علف

 

و شکستی

 

مثل نازکای ساقه­ ی عریان گندمی

 

                                در تموز تابستان

 

و ظهور کردی

 

در دالانی دراز

 

از رنج مایه ­های انسانی محصور شده

 

در جهانی که سوم­ اش می خوانند.

 

 

 

2

 

من فکر می­کنم

 

روز در میان گیسوان تو زاده شد

 

و پوست تنت

 

از اعماق آبهای بی آشوب

 

                    سیراب گشت

 

شب بر پیشانی­ ات فرو افتاد

 

اما، تو همچنان

 

بالا را نگاه می­کردی

 

آنجا که پرندگان انبوه

 

از میان نورهای ستارگان

 

                      گذر می­کردند

 

و دور می­ شدی

 

از امواجی که بر ساحل می­ کوبیدند.

 

 

 

3

 

آنگاه که مغلوب مرگ شدی

 

هنوز نگاهت، نیستی را پس می­زد.

 

هیچ کلامی کفایت نکرد

 

تک هجای نگاهی

 

که گرد مدار تمنا گشت

 

وگرم و گران

 

در هجومی سرخگونه

 

دیدگان زنده را به شرم کشاند.

 

 

 

4

 

مردن را نخواستن

 

با پیشانی زیستن

 

در جغرافیای مرگ،

 

با حدیث مکرر گریز و ناگزیری

 

از تلاقی مرگ و زندگی

 

وتکرار و تعویض، تاریخ را

 

                          در تو در توی دایره­ ها.

 

 

 

منصوره اشرافی

تیرماه 1388

 

 ___________

 

   این شعر درویژه نامه رندان   

 

   این شعر در ویژه نامه  سه پنج

 

+   ; ۳:٥٤ ‎ب.ظ ; دوشنبه ۱۳٩٠/۳/۳٠