تماس با من
پروفایل من
آرشیو وبلاگ
      یادداشت های اهور (یادداشت های منصوره اشرافی درباره هنر و ادبیات)

بگذار آفتاب من پیراهنم باشد

     غروب ماه_ انسل آدامز

          

 

  بگذار 
                           آفتاب من 
                                   پیرهن ام باشد 
              و آسمان من 
                                         آن کهنه کرباس بی رنگ. 

              بگذار
                بر زمین خود بایستم
                     بر خاکی از براده ی الماس و رعشه ی درد.

                بگذار سرزمین ام را 
                     زیر پای خود احساس کنم 
                                     و صدای رویش خود را بشنوم:

           رپ رپه ی طبل های خون را 
                                              در چیتگر 
                 و نعره ی ببرهای عاشق را 
                                              در دیلمان. 

                وگرنه چه هنگام می زیسته ام؟
                          کدام مجموعه ی پیوسته ی روزها و شبان را من؟

 

احمد شاملو

+   ; ٩:٥٧ ‎ب.ظ ; یکشنبه ۱۳٩۳/٩/۱٦