شعر

وقتی رازهای رهایی

در دل تاریکی سنگ می شوند

زنجره ها 

شب را 

  به درازای آوازشان پیوند می زنند


جهان  

     چه تیره ست 

افق،  

    چه سربی رنگ

و من در این زمین خفته،

            چه تنهایم

                 چه زخمی.

--

منصوره اشرافی

 «شعرهای سکوت»

/ 0 نظر / 33 بازدید