یک شعر

«فقط»
ماه می تابد
در سکوت
زمان در گذر
وجهان شعله ور
رودی از فریاد
و آتش،
      بی آنکه پلک زند
سرخ می تاباند
ما،
جلاد و محکوم
درون دردها زندگی می کنیم
و فقط عشق،
       آزادمان می کند.
_______________
منصوره اشرافی
/ 0 نظر / 55 بازدید