یک شعر

کودکی ام دوید
از سرازیری کوچه
بعد،
آن پایین
آب شد.
جوانی ام دوید
از سر بالایی کوچه
بعد،
آن بالا
سنگ شد.
سنگ 
فرو غلتید 
در آب.
و من چشمهایم بسته شد.
منصوره اشرافی - از کتاب این تاج خار
/ 0 نظر / 35 بازدید