ئک شعر

«رویش»

 

چون انسانِ اولیه

تن سپرده به موجی آغازین،

که تویی

و پرتابم کرده‌ای

به شناساییِ هستی

 

تجسمِ رازی

تراویده از غارهایی

که پناهشان جسته‌ام

در دل هر سنگ

رویاهایی خفته‌اند

تو، همان رویایی

که از من

می‌رویی.

 

منصوره اشرافی

/ 0 نظر / 15 بازدید