شعر

شهر تاریکی خفته 

خاموش و بی صدا

بی پناه تر از همیشه


ماه فراز سرش

در تلاشی عبث

تا بتابد بر زمین 

         و آدمیانش


تنها،

یکی پرنده ی کوچک

            دوردست ها

از میان تیرگی

آوازش، 

     می ربایدم.


شعر و نقاشی: منصوره اشرافی

/ 0 نظر / 45 بازدید