شعر

بگذار، 

در ما جنگلی آواز بخواند

               لمیده در سبزهایش

بگذار، 

 در ما گلی نفس کشد

              در هوای پروانگانشان

بگذار،

 شاخه های افشان بید

              بگسترنند در باد

آسمان و ما یکی شویم

خورشید غرق شود

           در آفتابش

پرنده غوطه خورد

            در آوازش،

                  شورآفرین

برگ های پراکنده، 

           گم شوند در بادهای مست

و آسمان و زمین و ما، 

             تنی واحد شویم

                    از عشق 

                         از رهایی.

--

منصوره اشرافی- «شعرهای سکوت» نشرآفتاب نروژ2018

/ 0 نظر / 46 بازدید